Het volgende verhaal is een brief van Jeanne.
Iedere
mens heeft zijn eigen manieren om Gods wegen te
ontdekken...
Een
getuigenis...
“God
heeft me altijd alles gegeven waar ik om vroeg. Hij liet
mij mijn eigen fouten maken zodat ik eruit kon leren. Hij
heeft mij altijd weer gered. Ik heb Hem zo bezig gehouden
dat ik moeilijk kan geloven dat Hij nog tijd had om zich
met iemand anders bezig te houden. Ik kan zien hoeveel Hij
van me houdt. Alles wat ik geleerd heb en de wijsheid die
ik verkregen heb, is verbazend. Ik weet dat God wil, dat ik
alles wat ik geleerd heb, met anderen deel. Als ik dat niet
zou doen, dan zou het allemaal verspilling zijn.
Ik heb
voor mezelf nooit overvloed gehad, maar om de één of andere
reden stond God me toe het leven van rijken en beroemden te
leiden, en me te begeven onder geschiedenismakers, en
mensen die de dingen doen bewegen. Dit leerde me veel over
de menselijke aard en over verleiding.
Ik groeide op in Californië als een mager, lelijk kind. Na
het beëindigen van mijn studies aan de hogeschool, had ik
een motorongeluk, waardoor ik met een verbrijzelde
linkerhelft van mijn lichaam achterbleef, mijn arm, been en
gezicht inbegrepen. In gans mijn lichaam werden ijzeren
moeren geplaatst, daarna had ik plastische chirurgie nodig
– vooral aan mijn neus, omdat mijn neusbrug
ineengevallen was. Binnen een paar jaar had ik dozijnen
chirurgische ingrepen achter de rug. De dag nadat het
pleister van mijn been was, vertrok ik naar New York en
kreeg er een job als Playboy bunny.
Ongeveer tien jaar later, terwijl ik op een jacht leefde en
de wereld rondzeilde, hoorde ik van een nieuwe manier van
huid transplanteren in de cosmetische chirurgie, die iemand
mij aangeraden had toen hij mijn neus zag. Ik vroeg een
vriend, die fotograaf was voor Playboy, of hij een goede
plastische chirurg kende die huid op mijn neus kon
transplanteren. Hij stuurde mij naar één van de meest
bekende plastische chirurgen ter wereld. In die tijd, als
er iemand was in Hollywood die chirurgische ingrepen liet
doen, dan was dat bij hem. Ik ging naar zijn instelling,
liet mijn neus bewerken en siliconen inplanten in mijn
borsten. Al snel kreeg ik een relatie met mijn dokter. Ik
begon in zijn medische praktijk in Los Angeles te werken,
en socialiseerde met zowat elke bekende beroemdheid uit die
tijd. Ik was omringd door schoonheid, geld, macht en roem.
Doordat ik het operatieschema van mijn vriend coördineerde
was ik altijd in contact met vrouwen die hun borsten wilden
laten vergroten. Ik geloofde in die tijd dat
borstimplantaten veilig waren, en ik verzekerde honderden
vrouwen dat ze zich nergens zorgen over hoefden te maken.
Iedereen in Hollywood kreeg implantaten – ik had er
ook. Het was ook zo, dat fysieke schoonheid je in deze
wereld overal bracht – en ik ging overal met iedereen
die iemand was.
In 1988, had ik een probleem met het scheuren van mijn
implantaten, dus werden de nieuwe, nog in een zeer
experimentele fase, polyuretaanschuim bedekte implantaten
gevuld met siliconen, vervangen in de plaats van de
lekkende siliconen. Dit werd enorm populair bij alle
Playboy modellen omdat het er allemaal zo natuurlijk
uitzag.
In 1991, ontwikkelde ik een reumatoïde conditie, die zo erg
werd dat ik niets meer kon dragen. Mijn rechterarm strekken
was onmogelijk, en ik had moeite met wandelen. Ik had
problemen om zelf in bad te gaan, mij te kleden en mijn
haar, dat heel lang was, te kammen.
Van 1992 tot 1994 was ik chronisch ziek door verkoudheden,
griep, keelpijn, periodes van flauwvallen, braken en ik kon
nog steeds mijn rechterarm niet gebruiken. Ik liet een gans
stuk van mijn haar knippen omdat ik het niet meer kon
onderhouden. Ik was fotogevoelig en had zweren langs alle
kanten. Men vertelde mij dat ik lupus had en nog een aantal
andere gezondheidsproblemen – ontsteking van het
hartzakje, en een afzetting in de nek (klasse 5 – wat
wil zeggen, een toestand voor kanker, die chirurgie
vereist).
In 1994, vroeg een vriend van mij zich af of er niet een
aantal symptomen door de implantaten voorkwamen. Hij zei
dat ik het eens aan mijn ex-vriend de plastische chirurg
moest vragen. Ik verzekerde hem dat ze perfect veilig
waren. Vijf minuten later, begon ik een boekje te lezen, en
zag het volgende staan: “Stop geen vreemde objecten
in je lichaam. Je tart God’s wetten. Het lichaam zal
ze verwerpen en er zal zich waarschijnlijk een
auto-immuunziekte ontwikkelen zoals lupus.” Het was
net of God met een klap op het hoofd gaf.
Ik ontdekte dat er vrouwen waren die door deze implantaten
stierven. Een vrouw die ik kende had mij informatie
gevraagd over de veiligheid van de implantaten, omdat er
bij haar één gescheurd was en ze ernstig ziek geworden was.
Ze dacht dat haar gezondheidsproblemen te maken hadden met
de implantaten, maar ik verzekerde haar dat ze volkomen
veilig waren. Wanneer ik haar een paar maanden later
opnieuw wou contacteren, was ze overleden, ze werd 42 jaar
en liet twee kinderen en een echtgenoot achter. Ik beloofde
haar echtgenoot, dat ik alle vrouwen die aan implantaten
dachten, zou informeren over de risico’s, en dat ik
mij verontschuldigde voor mijn onwetendheid en gebrek aan
medeleven.
Ik maakte kennis met een journalist, die mij vertelde dat
ik de implantaten zo snel mogelijk moest laten verwijderen.
Na mijn gesprek met haar had ik een mamogram. Het verslag
wees op intacte implantaten. De waarheid was, dat er geen
meer waren. Mijn lichaam had ze verteerd. VOLLEDIG! Het
polyuretaan was WEG: het siliconenzakje met de siliconengel
was ook verdwenen. In juni 1994, toen de hand van de
chirurg mijn huid met een mes doorprikte, liep de
siliconengel zo van de tafel op de vloer van de
operatiekamer. Het duurde 10 uur om zoveel mogelijk
siliconen uit mijn lichaam te verwijderen. Er werden
implantaten met een zoutoplossing ingebracht, mijn
siliconengehalte was zo giftig dat het er allemaal niet
meer toe deed, en mijn natuurlijk lichaam was een wrak na
de drie vorige borstoperaties.
Mijn gezondheid verbeterde bijna onmiddellijk, maar de
symptomen ervan zullen waarschijnlijk een leven lang
blijven. En dan nog niet te vergeten de emotionele pijn,
daar wil ik zelf niet aan denken, maar ik kan zeggen dat
het gevoel van verlaten en verraden in mijn leven een heel
grote rol speelden. Wat het mij uiteindelijk kostte? De
borstimplantaten: $ 5.000. De kosten deze keer met
complicaties: $ 15.000. Toekomstige kosten: ???$$$.
Emotionele kosten: onbetaalbaar. Er is geen enkele som geld
die me er opnieuw bovenop kan helpen. De
gezondheidsverzekering dekt het ook niet.
Voor mijn zaak had ik een taxvrij telefoonnummer. Vroeger,
kon men hier bellen om inlichtingen te krijgen over een
veilige borstoperatie. Nu rinkelt dat nummer in mijn
kantoor. En iedereen die informatie wil over veilige
borstoperaties krijgt de waarheid! Ik heb zeker wel al 500
vrouwen van zo een operatie doen afzien. Ik dank God, dat
Hij mij op deze manier gebruikt.
In 1996 ontwikkelde ik fibromen in de baarmoeder (de
grootte van twee pompelmoezen) die me bijna doodden. Ze
werden ontdekt toen ik overmatig begon te bloeden. Ik bleef
weigeren om een hystorectomie te laten uitvoeren en werd
naar meer dan één dokter verwezen. Ik bad voor een mirakel.
Een paar dagen later belde Dr. Beth Ley me op om te zeggen
dat ze een nieuwsverslag gezien had dat ging over een
experimentele chirurgie die men embolisatie van de fibromen
noemt.
De reden waarom ik weet dat het zo belangrijk voor ons is
om de wil van God te volgen is omdat we ten slotte niet
weten hoe ons pad er zal uitzien. God heeft daar zicht op,
maar wij mensen kunnen dat niet. Het lijkt of dat alle
kansen die me gegeven zijn, namelijk het verschrikkelijke
auto-ongeluk, het ganse verhaal met de borstimplantaten, de
tumoren en de andere gezondheids- en persoonlijke
problemen, allemaal een positief einde kregen, dat is
wonderbaarlijk, mijn eigen problemen werden opgelost.
Ik groeide en hielp anderen om hetzelfde te doen. Er was
altijd iemand voor mij. Het is als een toorts van licht die
je aan de volgende persoon geeft, en die geven het dan aan
iemand anders door.
God koos mijn lot omdat hij wist dat ik het probleem kon
oplossen, en dat ik zo anderen zou kunnen helpen. Ik nam
mijn verantwoordelijkheid zeer ernstig. Als je iets
wonderlijk leert, waarom zou je het dan voor jezelf houden?
Zijn we hier niet om de mensheid te dienen, om van de
wereld een betere plaats te maken? We hebben hier veel werk
te doen, en ik geloof dat ik hier nog steeds rondloop omdat
ik die verantwoordelijkheid opneem, ze omarm, en het als
een eer beschouw om God’s werk te doen.
Ik heb geleerd om met het moment te leven, omdat ik het
verleden niet kan veranderen en om vergiffenis kan vragen.
Ik kan de toekomst niet voorspellen, dat kan alleen God. De
verbinding met God bestaat in een moment. Het is daarom dat
we constant in verbinding moeten staan met God. Als jouw
leven in Hem is, dan is Zijn leven in jou.
God heeft me altijd gegeven waar ik voor bad.
Ik wil altijd iets, en ik krijg wat ik wil. Ik ben erg
specifiek, en God gunt me mijn wensen – juist waar ik
behoefte aan heb. Nu weet ik dat ik moet vragen wat Zijn
wil is. Het weet dat het zijn weg is, of helemaal geen weg.
Ik geloof dat ik door mijn ervaringen omhoog geklommen ben
op de spirituele ladder. Ik heb geleerd, dat wanneer je
naar een hoger doel kijkt, perspectieven veranderen en je
voorbereiden voor de lessen die je moet leren.
Als we zorg dragen voor ons lichaam, leven we langer. Als
we voor onze zielen zorgen leven we voor altijd.