voor leven met een opdracht
Citaten uit : Manger pour vivre sans maladies /
Albert Mosséri
“We denken aan het geval van de rijke Amerikaan, die
door zijn arts als ongeneeslijk verklaard werd, daarna
veroordeeld werd om te lijden en een ware doodstrijd te
moeten leveren. De arme zieke liquideerde zijn aardse
goederen met groot verlies, schreef zijn testament en
wachtte op de dood.
Ondertussen, door de raad van een waakzame vriend, gaf hij
zijn arts op, gooide zijn medicijnen in de prullenbak en
liet zich verzorgen door iemand die de natuurlijke methodes
toepaste. Op enkele maanden tijd was hij volledig genezen.
Hij was zijn arts niet vergeten, die hem ter dood
veroordeeld had en die hem zo ver gebracht had zijn zaken
met veel verlies te verkopen. Hij deed hem een proces aan
en eiste tientallen miljoenen dollars schadevergoeding en
interest.
De zaak werd gepleit voor de rechtbank, maar de advocaten
vonden dat de man het nadeel had gehad van te genezen, en
dat hij de medische pronostiek verloochend had. Hij verloor
de rechtzaak.”
“Ik ben onlangs een ronde gaan doen in het Paradijs,
ik heb er niemand gevonden. De tuin van Eden was verlaten,
de boomgaarden waren verlaten en duizenden tonnen appels
waren vernietigd onder economisch onbegrijpbare
voorwendselen, onverdedigbaar en onzinnig.”
“Om de gezondheid terug te vinden, zei de ene , zou
ik de oceaan overzwemmen. Ik zou de arctische kou
doorstaan, ik zou het brandende zand van de Sahara
oversteken, ik zou de Mount Everest beklimmen.
Kelner, kelner, breng mij nog een tweede stuk taart met
slagroom!”
“Aan wat hebt u uw hoge leeftijd te danken? vroeg men
aan Jean die zijn 92ste verjaardag vierde. Aan de dokters,
natuurlijk aan de dokters, herhaalde de oude man. Ja aan de
dokters, ik zie ze nooit!”
Waartoe dient het om appels te bewaren voor de honger,
wanneer men nooit door de toepassing van het hygiënisme
geleerd heeft de honger te bewaren voor de appels ?”
“Telkens wanneer er een staking van de geneesheren
uitbarstte, lieten de statistieken elke keer een daling
zien van de sterfte in de ganse bevolking. Toch raar niet?
Dus, om dit faillissement van de geneeskunde te verbergen,
verklaarden de rechtschapen professors, dat ze de
ondergeschikte stakers vervingen, om de zieken niet zonder
verzorging te laten, om aan de geneeskunde een menselijke
reputatie te geven, en wanneer de sterfte daalde, dan was
dat omdat ze veel bekwamer waren dan hun assistenten. De
grote leugen werd uitgebracht door de naïeve media, zonder
dat iemand twijfels had over dit bedrog.
Eigenlijk, is het aantal professoren niet gelijk aan hun
ondergeschikten, die met tien maal meer zijn, zoals het
aantal van directeuren in fabrieken ook niet gelijk is aan
het aantal arbeiders.”
“Een fatsoenlijke maatschappij heeft zich tot doel
gesteld om zelfmoord te adviseren als fatsoenlijke uitweg
voor de oude zieken. Velen hebben hiermee reeds ingestemd.
Vooraanstaande auteurs hebben op die manier hun leven
beëindigd “in waardigheid”, zoals ze dit
zeggen. Het is een soort euthanasie of auto-euthanasie. Een
wet wordt plechtig afgekondigd in de Goulag, die aan deze
maatschappij een niet lucratief doel en standing geeft. Het
moet wel zo zijn dat iemand als Beethoven – doof
– hiermee ook zou ingestemd hebben. Alleen zijn
invaliditeit en ziekte niet onvermijdelijk. Hoeveel doven
hebben hun gehoor niet teruggevonden bij het volgen van een
vastenkuur en de terugkeer naar een natuurlijke voeding ?
Montherlant, Romain Gary en anderen hebben zich
gezelfmoord, niet wetend dat de Natuur hen had kunnen
genezen.” – L’Homme, le Singe et le
Paradis – blz 17
